گروه دوستی مانند سریال فرندز

چرا ما یک گروه دوستی مانند سریال فرندز (Friends) نداریم؟

من با تماشای فرندز بزرگ شدم. من عاشق چندلر بینگ شدم. راس و ریچل را برای رسیدن به خواشته‌هایشان تشویق کردم. وقتی فیبی گربه‌اش را گم کرد، همراه با او گریه کردم. من همیشه بی‌صبرانه منتظر بودن تا سنترال پرک (Central Perk) خودم را داشته باشم. کافه‌ای که ساعت‌ها با دوستانم بر روی یک کاناپه بنشینم و با آن‌ها بخندم و یکدیگر را اذیت کنیم. اما چرا ما یک گروه دوستی مانند سریال فرندز (دوستان) نداریم؟ در ادامه بیشتر در این مورد صحبت خواهیم کرد.

دوستی در سریال‌ها

دیدن سریال‌های جذاب کمدی آمریکایی مانند چگونه با مادرت آشنا شدم؟ (How I Met Your Mother)، بیگ بنگ تئوری (The Big Bang Theory)، سکس و سیتی (Sex and the City)، دوستان (Friends) و … هر بار این سوال را که چرا ما یک گروه دوستی این چنینی نداریم را در ذهنم قوی‌تر از قبل کرد. گروه دوستی من که همگی شغل‌های خوبی دارند، شوخ طبع هستند و همیشه برای بیرون رفتن، وقت و حوصله دارند، کجا هستند؟ کدام کافه در شهر من، امکان نشستن نامحدود با خوردن فقط یک قهوه را به من می‌دهد و متصدیانی بامزه دارد و همچنین لازم نیست برای رفتن به آنجا پول زیادی خرج کنم؟

تمام این سریال‌ها، متشکل از گروهی بسیار جذاب و دوستی‌داشتنی از دوستان بودند که اکثر آن‌ها در یک ساختمان زندگی می‌کردند. در یک شهر خیلی زیبا زندگی می‌کردند. هر شب با هم معاشرت می‌کردند، شوخی‌های خیلی بامزه‌ای داشتند، هر روز با هم کافه می‌رفتند و هر چند وقت یکبار، بین دو نفر از آن‌ها رابطه احساسی شکل می‌گرفت. جالب‌تر از آن، اینکه وقتی آن دو نفر از هم جدا می‌شدند، دوستی آن‌ها به هم نمیخورد و دوباره مثل قبل می‌شدند؟

وقتی سنمان کمتر است، تصور می‌کنیم که احتمالا رسیدن به بزرگسالی، بطور خودکار چنین گروهای را برای ما به ارمغان می‌آورد. اما چند نفر از ما واقعا چنین گروهی داریم؟

واقعیت زندگی

اخیراً با یکی از دوستان خوبم که کمی افسرده بود صحبت می‌کردم. او یکی از دوست داشتنی‌ترین، محبوب‌ترین و برون گراترین افرادی است که می‌شناسم. او دارای یک زندگی اجتماعی بسیار فعال است، خوش تیپ است و در محل کار دوستان زیادی دارد.

این گفتگو به این ترتیب پیش رفت:

 او: احساس می‌کنم هیچ دوستی ندارم.
 من: اما تو دوستان زیادی داری! تو دائماً بیرون هستی.

او: بله، اما من مثل یک گروه ترکیبی از دوستان ندارم. می‌دانی، مانند مردان و زنانی که با هم در کافه‌های محلی وقت می‌گذرانند و با هم مهمانی‌های مربوط به تعطیلات را برگزار می‌کنند.

من: یعنی منظورت این است که تو یک گروه دوستی مانند فرندز نداری؟

او: همینطور است.

ما انتظار یک گروه دوستی مانند فرندز داشتیم. ما برای گروه گروه دوستی مانند فرندز هیجان‌زده بودیم. و اگر آن را نداریم احساس می‌کنیم، مشکلی در ما وجود دارد.

پیشنهاد می‌کنیم مطلب چگونه سریال طنز Friends آغازگر سقوط تمدن غربی شد؟ را مطالعه کنید.

مشکل در کجاست؟

اکثر ما تصور می‌کنیم که اگر یک گروه دوستی این چنینی نداریم، احتمالاً به اندازه کافی خوب نیستیم یا دوران بزرگسالی‌مان، یک دوره کامل بزرگسالی نیست.

اما نکته اینجاست که اگر شما واقعا یک گروه دوستی همچون گروه دوستی چندلر، مانیکا، راس، فیبی، جویی و ریچل دارید، واقعا جزء خوش‌شانس‌ترین افراد دنیا هستید. شما یک اقلیت کمیاب می‌باشید. برای گروه دوستی‌تان ارزش قائل شوید و آن را از دست ندهید.

اما اگر شما چنین گروهی ندارید، غیرطبیعی نیستید. شما هیچ چیزی کم ندارید. شما عجیب نیستید.

افراد در زندگی واقعی، درگیر کارهای واقعی، سختی‌های زندگی، درگیری‌های طول هفته و … هستند. گروه‌های دوستی معمولی برای هفته‌ای یکبار بیرون رفتن، چندین بار با یکدیگر برنامه می‌چینند تا همه بتوانند به قرار برسند. با توجه به تفاوت‌ها در موارد مختلف بین یک گروه از دوستی، امکان کمی وجود دارد که همه در یک ساختمان یا در یک محله زندگی کنند. بنابراین رفتن هر روزه به یک کافه مشخص، کمی سخت به نظر می‌رسد.

بنابراین چند خواسته از شما دارم:

  • با مقایسه‌ی دوستی‌های خود با شخصیت‌های جعلی در تلویزیون، رابطه دوستی‌تان را بی ارزش نکنید.
  • انتظارات غیر واقعی از زندگی اجتماعی خود نداشته باشید.
  • بیایید درک کنیم که پیدا کردن یک گروه دوستی در بزرگسالی به وقت گذاشتن نیاز دارد، و این اشکالی ندارد.
  • و در نهایت، از دوستانی که دارید قدردانی کنید. آن‌ها را ارزشمند نشان دهید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.